Bindweefselmassage / litteken begeleiding

Bindweefselmassage is een speciale behandeltechniek die rond 1950 werd ontwikkeld door Elisabeth Dicke. Zij was een Duitse heilgymnaste die leed aan de ziekte van Buerger, een ernstige doorbloedingsstoornis in de benen. Door hevige pijn in haar rug begon zij zichzelf op een specifieke manier te masseren. Dit leidde niet alleen tot minder rugpijn, maar ook tot een duidelijke verbetering van de doorbloeding in haar been. Uiteindelijk herstelde haar been volledig.

Haar methode werd later verder onderzocht door Teirich-Leube en Prof. Kohlrausch. Zij ontdekten dat de behandeling werkt via zogenoemde segmentale verbanden in het lichaam. Dat betekent dat prikkels in het bindweefsel via het zenuwstelsel invloed kunnen hebben op organen, doorbloeding en andere lichaamsfuncties.

Wanneer het bindweefsel op een specifieke manier wordt behandeld, kan dit een regulerende werking hebben op verschillende processen in het lichaam. Zo kan het effect hebben op bijvoorbeeld de circulatie in armen en benen of op de werking van organen zoals maag en darmen.

Tegenwoordig wordt de term bindweefselmassage soms ook gebruikt voor technieken waarbij de huid wordt gerold of opgerekt. Dit verschilt echter van de oorspronkelijke methode, die gericht en diep inwerkt op het bindweefsel en de onderliggende structuren.

Bindweefselmassage is daarnaast zeer geschikt voor de behandeling van littekens, bijvoorbeeld na een operatie of bij brandwonden. Door het littekenweefsel soepeler te maken, kan de bewegingsvrijheid verbeteren en spanning of verkleving verminderen.